Trwa Jubileuszowy XV Międzynarodowy Festiwal:
ANDRZEJ NIKODEMOWICZ – CZAS I DŹWIĘK, cykl 9 koncertów solowych i kameralnych, które prezentują muzykę artysty w szerokim kontekście dziejów sztuki dźwięku.

Koncert

Serdecznie zapraszamy na jeden z koncertów z cyklu zabrzmi w naszej bazylice w sobotę, 17 października, o godz. 19:15.

Tego wieczoru usłyszymy wybrane Psalmy dopełnione narracją sztuki dźwięków Andrzeja Nikodemowicza oraz kompozycje o. Dawida Kusza, które – inspirowane liturgią i Tradycją Kościoła – stanowią rodzaj dialogu ponad czasem i przestrzenią.

Wstęp wolny!

Wystąpią:

znakomity Chór Kameralny Sancta Trinitas pod dyrekcją o. Dawida Kusza OP.
Słowo o muzyce: Teresa Księska – Falger.

Więcej o twórczości Andrzeja Nikodemowicza:

Muzyka jest niewątpliwie zapisem nastrojów i emocji towarzyszących jej twórcom. Można więc powiedzieć, że stanowi swego rodzaju język, podobnie bowiem jak w mowie, gesty i znaki w muzyce są nośnikami przeżyć i uczuć. Ten wymiar muzyki postrzegany jako system relacji semiotycznych stanowi o jej powszechnej recepcji, obecności w życiu społeczeństw i narodów. Wreszcie o jej ponadczasowości.

Bogata twórczość Andrzeja Nikodemowicza zawarta w 138 opusach, skrzętnie gromadzona od roku 1945, zachwyca naturalnością efektu estetycznego, trafiającego w sposób przyjazny i przekonujący do ludzi otwartych na muzykę. Oczywista jest romantyczna dialektyka pierwszych kompozycji skrzypcowych, pieśni i miniatur fortepianowych, przywołująca dalekie echa muzyki Chopina, Skriabina czy Szymanowskiego.

Kompozycje mówią o źródłach inspiracji, ale też ukazują osobisty wymiar wrażliwości i techniczną sprawność młodego kompozytora. Kantata Rozmowa duszy z Matką Bolesną na mezzosopran, trzygłosowy chór żeński i trzygłosowy chór chłopięcy op. 67 (tekst stanowią fragmenty Gorzkich żalów) z roku 1976 z jednej strony przywołuje artystyczną wykładnię kompozycji wcześniejszych: De Nativitate op. 23, Planctus Christi morientis op. 35, Rorate, caeli, desuper op. 36, De Christo moriente op. 37, In Paschale Domini op. 38, z drugiej – otwiera nowy rozdział w twórczości Nikodemowicza, którym staje się sfera sacrum, w całym bogactwie jej form i gatunków.

W kolejnych latach powstają dzieła naznaczone duchowością religijną, skomponowane na różnorodne składy wokalne (chóry, głosy solowe), wokalno-instrumentalne i instrumentalne. Są one rodzajem nieliturgicznej muzyki koncertowej, niemniej mają swój znaczący ciężar gatunkowy. Kompozytor wykorzystuje w nich – w całości lub fragmentarycznie – teksty średniowiecznych hymnów polskich i łacińskich różnych autorów, między innymi: Philippe’a de Greve, Hermanusa Contractusa i Bernardusa Claravallensisa, polską sakralną poezję ludową, psalmy, słowa Litanii loretańskiej, Gorzkich żalów, Magnificat, Requiem, Oratorium „Via Crucis”, Msza „Misterium Krzyża Świętego”, ponad 40 kantat.

Jego muzyka obejmuje różnorodne tematy i różne nurty duchowości: pasyjny, żałobny, maryjny. Andrzej Nikodemowicz symbolicznie otwiera drzwi za sobą, wracając do średniowiecznej muzyki religijnej, tradycji form kantatowych i twórczości Jana Sebastiana Bacha.

Wielokrotnie wraca do Psałterza Dawidów w przekładzie Jana Kochanowskiego, wyjątkowych treści modlitw, które od lat poruszają i przemieniają ludzkie serca. Pomagają trwać przy Bogu w każdych okolicznościach życia – w których jest mądrość, nadzieja, piękno i siła sprawcza.

/Teresa Księska-Falger